.pdd:
canım ama bu kadının verdiği föy bunları istiyorum diye yazmış
eklemekle uğraşmam diyorsan ben uğraşıcam (:
onur:
:S
ugrasmam demem ama dedıgım gıbı ne yapsam begenmıcen :D sen sakin ol
.pdd:
sakinim (:
onur:
geri dondurecekse duzeltın dıcekse
sen yaparsın
.pdd:
geri döndürür ama bunları direkt istemiş yani.
onur:
ha bunada eyvallah derse tmmdr
olsun gerı donsun
ne gerek var gece ugrasmaana?
.pdd:
:D tamam.
onur:
dımı :D
.pdd:
tamam tamam. eksikler bunlar ama yani :D kadın ok derse de son rapora düzelticem janfljadfa
bariz hastayım ama sevimli de bi yanım var qwer
onur:
:D
ehehe sorma
.pdd:
kjashdkajs onu nerden çıkardın ne sevimlisi diyorsun :D
onur:
senın yapacagın ısten asla suphe duymam artık
hanı bı yemek var zehırlı bı balık
ıste herkes yapamıyor
bu yuzden japonlar ölüyor
bilin mi
.pdd:
kjbhdkjashdkjada
bildim bildim
balon balığı
onur:
heh
mısal
sen onu yapsan yerım yanı
derım bu onu yapamazsa asla önümüze koymaz yanı
.pdd:
AHAHA
iltifat mı
hakaret mi deliliğimin boyutuyla ilgili
bilemedim :D
ama tenks :D
onur:
yok hakaret degıl
ıltıfat ıcınde demedım
gercekler
alman olmuşun sen
o_O
.pdd:
akshdkajhkdaj bu iltifattı tamam! :D
onur:
epıjhaejae
GAYLİK KATSAYISI NEGLIGIBLE.
ölüyüm bugün gözümü açamıyorum.
görüntülerle konuşiim hatta. anla yani.
Hakkaten ölseymişsin :D
valla bugün sıfırın da altındayım.
- 273 teyim kahretsin.
lkjfsdglsdfmlsdfgsd
Ayyy mühendis esprisi.
Ayyy mühendis esprisi.
Bravo yani bu mudur senin seviyen? Ög
WAKING LIFE.
chapter 3 - life lessons
Creation seems to come out of imperfection. It seems to come out of a striving and a frustration. And this is where I think language came from. I mean, it came from our desire to transcend our isolation and have some sort of connection with one another. And it had to be easy when it was just simple survival. Like, you know, "water." We came up with a sound for that. Or "Saber-toothed tiger right behind you." We came up with a sound for that. But when it gets really interesting, I think, is when we use that same system of symbols to communicate all the abstract and intangible things that we're experiencing. What is, like, frustration? Or what is anger or love? When I say "love," the sound comes out of my mouth and it hits the other person's ear, travels through this Byzantine conduit in their brain, you know, through their memories of love or lack of love, and they register what I'm saying and they say yes, they understand. But how do I know they understand? Because words are inert. They're just symbols. They're dead, you know? And so much of our experience is intangible. So much of what we perceive cannot be expressed. It's unspeakable. And yet, you know, when we communicate with one another, and we feel that we've connected, and we think that we're understood, I think we have a feeling of almost spiritual communion. And that feeling might be transient, but I think it's what we live for.
chapter 6 - free will and physics
In a way, in our contemporary world view, it's easy to think that science has come to take the place of God. But some philosophical problems remain as troubling as ever. Take the problem of free will. This problem has been around for a long time, since before Aristotle in 350 B.C. St. Augustine, St. Thomas Aquinas, these guys all worried about how we can be free if God already knows in advance everything you're gonna do. Nowadays we know that the world operates according to some fundamental physical laws, and these laws govern the behavior of every object in the world. Now, these laws, because they're so trustworthy, they enable incredible technological achievements. But look at yourself. We're just physical systems too, right? We're just complex arrangements of carbon molecules. We're mostly water, and our behavior isn't gonna be an exception to these basic physical laws. So it starts to look like whether its God setting things up in advance and knowing everything you're gonna do or whether it's these basic physical laws governing everything, there's not a lot of room left for freedom.
So now you might be tempted to just ignore the question, ignore the mystery of free will. Say "Oh, well, it's just an historical anecdote. It's sophomoric. It's a question with no answer. Just forget about it." But the question keeps staring you right in the face. You think about individuality for example, who you are. Who you are is mostly a matter of the free choices that you make. Or take responsibility. You can only be held responsible, you can only be found guilty, or you can only be admired or respected for things you did of your own free will. So the question keeps coming back, and we don't really have a solution to it. It starts to look like all our decisions are really just a charade.
Think about how it happens. There's some electrical activity in your brain. Your neurons fire. They send a signal down into your nervous system. It passes along down into your muscle fibers. They twitch. You might, say, reach out your arm. It looks like it's a free action on your part, but every one of those - every part of that process is actually governed by physical law, chemical laws, electrical laws, and so on.
So now it just looks like the big bang set up the initial conditions, and the whole rest of human history, and even before, is really just the playing out of subatomic particles according to these basic fundamental physical laws. We think we're special. We think we have some kind of special dignity, but that now comes under threat. I mean, that's really challenged by this picture.
So you might be saying, "Well, wait a minute. What about quantum mechanics? I know enough contemporary physical theory to know it's not really like that. It's really a probabilistic theory. There's room. It's loose. It's not deterministic." And that's going to enable us to understand free will. But if you look at the details, it's not really going to help because what happens is you have some very small quantum particles, and their behavior is apparently a bit random. They swerve. Their behavior is absurd in the sense that its unpredictable and we can't understand it based on anything that came before. It just does something out of the blue, according to a probabilistic framework. But is that going to help with freedom? I mean, should our freedom be just a matter of probabilities, just some random swerving in a chaotic system? That starts to seem like it's worse. I'd rather be a gear in a big deterministic physical machine than just some random swerving.
So we can't just ignore the problem. We have to find room in our contemporary world view for persons with all that that entails; not just bodies, but persons. And that means trying to solve the problem of freedom, finding room for choice and responsibility, and trying to understand individuality.
chapter 10 - dreams
You know, they say that dreams are real only as long as they last. Couldn't you say the same thing about life? See, there's a lot of us that are out there that are mapping the mind-body relationship, of dreams. We're called the oneironauts. We're the explorers of the dream-world. Really, it's just about the two opposing states of consciousness which don't really oppose, at all. See, in the waking world, the neural system inhibits the activation of the vividness of memories. And this makes evolutionary sense. See you'd be maladapted for the perceptual image of a predator to be mistaken for the memory of one, and vice-versa. If the memory of a predator conjured up a perceptual image, we would be running off to the bathroom every time we had a scary thought. So you have these serotonic neurons that inhibit hallucinations that they themselves are inhibited during REM sleep. See this allows dreams to appear real, while preventing competition from other perceptual processes. This is why dreams are mistaken for reality. To the functional system of neural activity that creates our world, there is no difference between dreaming a perception and an action, and actually the waking perception and action.
chapter 14 - ants
Hey. Could we do that again? I know we haven't met, but I don't want to be an ant, you know? I mean, it's like we go through life with our antennas bouncing off one another, continuously on ant auto-pilot with nothing really human required of us. Stop. Go. Walk here. Drive there. All action basically for survival. All communication simply to keep this ant colony buzzing along in an efficient polite manner. "Here's your change." "Paper or plastic?" "Credit or debit?" "You want ketchup with that?" I don't want a straw, I want real human moments. I want to see you. I want you to see me. I don't want to give that up. I don't want to be an ant, you know?
LOVE IS...
- aşk ne biliyor musun, aşk sevgilin sana sarıldığı için sırtın mahvolduğu halde pozisyon değiştirmemek.
- ah, şıpsevdi paketlerinden çıkan sözler gibi oldu.
- tamam dua iğrençsin, çekil.
- öp?
- ah, şıpsevdi paketlerinden çıkan sözler gibi oldu.
- tamam dua iğrençsin, çekil.
- öp?
YIL OLMUŞSA.
böyle kızın biri mesaj attıydı
işte hiç kimse beklediğim cevabı vermemişti, biri hariç tabi
sonra beni sevdi
baya sevdi
ben de onu sevdim
uzun uzun konuştuk
anlattık
paylaştık
ben hep kıskandım bişeylerden
ama çok sevdim de yani
hem zaten sevmesem kıskanır mıydım
böyle garip bi psikolojiye yelken açtık birlikte
kurallar koyduk
kuralları bozduk
sonra kız beni daha az sevdi
gitti
sonra bi sabah ortaköydeydik
güneşin doğuşunu seyrediyorduk
gecenin başıyla sonu arası çok uzun bi yıl var
ya da alkolün zamanı yavaşlatma etkisi
jack daniels a madalya versinler
neyse
ortaköydeydik
bank vardı
böcekler vardı
kız vardı
ben yine kıskançtım
ama hep içten içe
sonra ak sakallı kitapçı amca geldi
bir şeyler söyledi
aşk hakkında falan
kız çok beğendi adamın söylediklerini
ikisi bir oldular
beni soyutladılar
kız benim aşk hakkında bi bok bilmediğimi düşündü
gözlerim acıyordu uykusuzluktan
artık uykusuzluk sarhoşu olmuş gibiydim
böyle gelip giden bi farkındalık vardı
rüya gibi
sokaklarda dolaştık
camdaki yansımalarımıza baka baka öpüştük
çok romantik diycem ama değil biraz daha tutkulu bir şey
kızın uzun bir elbisesi vardı
altında da bacakları
babetleri vardı bi de
sonra su böreği yedik
yan tarafımızda iş konuşan iki adam vardı
ha bi de bizi takip eden bi çift
aslında biz onları takip ediyor gibi gözüküyorduk
gerçekte onlar bizi takip ediyordu
eminim madoya oturmayı onlardan önce biz kafamıza koymuştuk
sol arka masada hesabı ödeyemeyen teyzeler vardı
keşke o zaman kızın sonradan tanıştığı zengin ve 37 yaşındaki adamı o masaya gönderecek gücümüz olsaydı
hiç değilse hesabı öder bizi teyzeler için üzülme derdinden kurtarırdı
bizim kızın anneannesi su böreği yaparmış pek güzel
ondan bizim kız pek beğene beğene yemedi su böreğini
benim de saçlar uzun o zaman, gençlik işte..
ha bi psikoloji yerinde değil
tramva üstüne tramva
saçı kestirmek şart oldu
kestirmeye giderken kızı da durağa bıraktım
güneş doğunca herkes birbirini görmeye başladı ya
sanki biri de bizi görecekti
güneşin öyle bi gücü var
insanlara gösterme gücü var
ya da ben öyle zannediyorum
ama kız da öyle düşünmüş olmalı ki
giderken yanağımdan öpecekti
tuttum dudağından öptüm
güneşe karşı
gözüme güneş kaçtı
sonra düşündüm acaba yanlış bir şey mi yaptım kıza karşı, güneşe karşı?
yüzüğe karşı
kıskançlık ya.
sonra giderken yüzüne baktım
kız gitti
güneş kaldı
saçımı yıkıyorlardı
beynimin üstünden henüz ısınmamış termosifonun suyu soğuk soğuk aktı
sıcağa, güneşe inat
gözlerimi kapadım
kızı gördüm
.
DER HIMMEL...
über berlin.
Es muß einmal ernst werden. Ich war viel allein, aber ich habe nie allein gelebt. Wenn ich mit jemandem war, war ich oft froh, aber zugleich hielt ich alles für Zufall. Diese Leute waren meine Eltern, aber es hätten auch andere sein können. Warum war der mit dem braunen Augen mein Bruder und nicht der mit dem grünen Augen vom Bahnsteig gegenüber? Die Tochter des Taxifahrers war meine Freundin, aber ebensogut hätte ich doch den Arm um den Kopf eines Pferdes legen können. Ich war mit einem Mann, war verliebt und hätte ebensogut ihn stehen lassen und mit dem Fremden, der uns auf der Straße entgegen kam, weitergehen können. Schau mich an, oder nicht! Gib mir die Hand oder nicht! Nein, gib mir nicht die Hand und schau weg von mir! Ich glaube heute ist Neumond, keine ruhigere Nacht, kein Blut wird fließen in der ganzen Stadt. Ich habe nie mit jemandem gespielt, und trotzdem habe ich nie die Augen geöffnet und gedacht “Jetzt ist es ernst; endlich wird es ernst.” So bin ich älter geworden. War ich allein so unernst? Ist die Zeit so unernst? Einsam war ich nie, weder allein noch mit jemandem andern, aber ich wäre gern endlich einsam gewessen. Einsamkeit heißt “ja, ich bin endlich ganz.” Jetzt kann ich das sagen, denn ich bin heute Nacht endlich einsam. Mit dem Zufall muß es nun aufhören. Neumond der Entscheidung. Ich weiß nicht, ob es eine Bestimmung gibt, aber es gibt eine Entscheidung. Entscheide dich! Wir sind jetzt die Zeit. Nicht nur die ganze Stadt, die ganze Welt nimmt gerade Teil an unserer Entscheidung. Wir zwei sind jetzt mehr als nur zwei, wir verkörpern etwas. Wir sitzen auf dem Platz des Volkes und der ganze Platz ist voll von Leuten, die sich dasselbe wünschen wie wir. Wir bestimmen das Spiel für alle. Ich bin bereit. Nun bist du dran. Du hast das Spiel in der Hand. Jetzt oder nie. Du brauchst mich. Du wirst mich brauchen. Es gibt keine größere Geschichte als die von uns beiden. Es wird eine Geschichte von Riesen sein, unsichtbaren, übertragbaren. Eine Geschichte neuer Stammälteren. Schau! meine Augen! Die sind das Bild der Notwendigkeit, der Zukunft aller auf dem Platz. Letzte Nacht träumte ich von einem Unbekannten, meinem Mann. Nur mit ihm könnte ich einsam sein, offen werden für ihn, ganz offen, ganz für ihn, ihn ganz als Ganzen in mich einlassen, ihn umschließen mit dem Labyrinth der gemeinsamen Seeligkeit. Ich weiß, du bist es.
ÇİFTE YAŞAM.
sabah beni uyandıran kapı, - kimoğ? - kablolu tivii - darzzzt (basılan kapı otomatiği efekti) - vııykkgümm (açılan kapı efekti ile kapanan kapı efekti). o arada maruz kaldığım imam hatip ders zili: orgla çalınmış en kötüsünden bir gülpembe. tepki olarak niyeyse akla ilk gelen zbigniew preisner. sen gülünce güller açar gülpembe bülbüller seni söyler biz dinlerdik gülpembeye karışınca bir garip olsa da "volume" arttırmak sureti ile imdadıma yetişip bir oh dedirtmişken tekrar çalan kapı, bu defa karşımda, benim uyku mahmuru gecelikli halimi görünce utanan, tatlı ve bir o kadar da yakışıklı kablolu tv ci çocuk. - kablolu tivii - yanii? - yayın gelmiş mi? - yayın mı gitmişti ki bakayım.. yine gel hep bekleriz, kieslowski izler preisner dinleriz, ikiyüzlü veronika ya ne dersin, izledin mi sever misin?
LUNZ.
- the last time you were here, you implied that you'd fallen out of love with her. would you still say that's true?
- I don't know. how would I know? what does it feel like? I've only been in love with one girl... her. I've never fallen out of love. tell me what it feels like and I'll tell you if I'm feeling it. have you ever felt it?
- there's a huge sadness there. 'cause you know what's been lost. and you begin to lose the desire to... connect.
- I don't know. how would I know? what does it feel like? I've only been in love with one girl... her. I've never fallen out of love. tell me what it feels like and I'll tell you if I'm feeling it. have you ever felt it?
- there's a huge sadness there. 'cause you know what's been lost. and you begin to lose the desire to... connect.
SEVGİLİMİN AYAKLARINI YIKARIM.
gülş*:
*bu arada bişey dicem
*bu foto seni hiç yansıtmıyor
*yani görüntüsel manada demiyorum
*sen bu fotoyu çektiricek biri değilsin
pid:
*çok mu sevimli iyi kız filan?
gülş*:
*evet
*sevgilimin ayaklarını yıkarım
*12 yıldır çıkıyoruz
*gibi bi kız bu
pid:
*fgşlhöşlfgöhşfh
*şfgöhşlfg
*sonra da bizi niye afişe ediyorsun!
COUPLES/21/22.
four tet - as serious as your life.
ornament - titel 18.
thievery corporation - lebanese blonde.
the funky lowlives - notabossa.
funny / sorry.
ornament - titel 18.
thievery corporation - lebanese blonde.
the funky lowlives - notabossa.
funny / sorry.
KONSTANZ&MAINAU.
2 ağustos günü bi kolombiyalı bi ekvatorlu bi iranlı bi alman ve bi türk konstanza oradan da mainau adasına giderler.
YALNIZ'IN DURUMLARI
I
Her şeyi süpürebilirsin;
Sonbaharı süpüremezsin.
Sen her şeyi süpürebilirsin;
Sonbaharı süpüremezsin.
Yalnızsa,
Sürekli bir sonbaharı
Süpürür hep..
Düşünemezsin
II
Yanar
Sobasında
Yalnız'ın
Üşüyen
Bakışları.
Lambasında
Karanlığa dönük
Bir ışık
Titrer
Sönük-sönük.
Penceresi
Dışına kapanmıştır,
Kapısı
İçine örtük.
III
Yalnız
Bin yıl yaşar
Kendini
Bir an'da
IV
Yalnız'ın
Nesi var, nesi yoksa
Tümü birdenbire'dir.
V
Yalnız
Bir ordudur
Kendi çölünde..
Sonsuz savaşlarında
Hep yener
Kendi ordusunu.
VI
Yalnız'ın
Sakladığı bir şey vardır;
Boyuna yerini değiştirir,
Boyuna onu arar..
Biri bulsa diye.
VII
Yalnız
Hem bilgesi,
Hem delisidir
Kendi dünyasının.
Ayrıca;
Hem efendisi,
Hem kölesidir
Kendisinin
Tadını çıkaramaz
Görece'siz dünyasında
Hiçbirisinin
VIII
Yalnız
Sürekli dinleyendir
Söylenmemiş bir sözü.
IX
Sözünde durması
Yalnız'ın yalancılığıdır
Kendisine..
Hep yüzüne vurur utancı.
O yüzden
Gözlerini kaçırır
Gözlerinden.
X
Yalnız'ın odasında
İkinci bir yalnızlıktır
Ayna.
XI
Yalnız
Hep uyanır
İkinci uykusuna.
XII
Yalnız
Kendi ben'inin
Sen'idir.
XIII
Bir sözde saklanmış bir yalanı
Bir gözde okuduğundan
Bakmaz kendi gözlerine bile.
XIV
Her susadığında
O
Kendi çölündedir.
XV
Kendi öyküsünü
Ne anlatabilen,
Ne de dinleyebilen.
Kendi türküsünü
Ne yazabilen,
Ne söyleyebilen.
XVI
Bir zamanlar güldüğünü
Anımsar
da..
Yoğurur hüzün'ün çamurunu
Avuçlarında.
XVII
Yalnız
Aranan tek görgü tanığıdır
Yargılanmasında
Kendi davasının..
Her duruşması ertelenir
Kavgasının.
XVIII
Yalnız
Hem kaptanı
Hem de tek yolcusudur
Batmakta olan gemisinin..
Onun için
Ne sonuncu ayrılabilir
Gemisinden,
Ne de ilkin.
XIX
Yalnız'ın adı okunduğunda
Okulda ya da yaşamda..
Kimse
"Burda"
deyemez..
Ama
Yok da..
XX
Uykunun duvarında başladı..
Önceleri bir toz gölgesi sanki;
Sonra bir yumak yün gibi.
Ama şimdi iyice görüyor
Örümceğin ağını
Gün gibi
XXI
Yalnız
Duymuş olduğunun sağırı,
Görmüş olduğunun körü
Dür..
Ölür ölür öldürür,
Öldürür öldürür ölür.
Duyduklarını unutur,
Duyacaklarını düşünür.
XXII
Yalnız'ın adına
Hiç kimse konuşamaz..
O
Kendi kendisinin
Sanığıdır.
XXIII
Yalnız
Önceden sezer
Sonra olacakları..
Paylaşacak biri vardır;
Anlatır anlatır ona
Olanları, olmayacakları.
XXIV
Her leke
Kendisiyle çıkar.
Her şeyi süpürebilirsin;
Sonbaharı süpüremezsin.
Sen her şeyi süpürebilirsin;
Sonbaharı süpüremezsin.
Yalnızsa,
Sürekli bir sonbaharı
Süpürür hep..
Düşünemezsin
II
Yanar
Sobasında
Yalnız'ın
Üşüyen
Bakışları.
Lambasında
Karanlığa dönük
Bir ışık
Titrer
Sönük-sönük.
Penceresi
Dışına kapanmıştır,
Kapısı
İçine örtük.
III
Yalnız
Bin yıl yaşar
Kendini
Bir an'da
IV
Yalnız'ın
Nesi var, nesi yoksa
Tümü birdenbire'dir.
V
Yalnız
Bir ordudur
Kendi çölünde..
Sonsuz savaşlarında
Hep yener
Kendi ordusunu.
VI
Yalnız'ın
Sakladığı bir şey vardır;
Boyuna yerini değiştirir,
Boyuna onu arar..
Biri bulsa diye.
VII
Yalnız
Hem bilgesi,
Hem delisidir
Kendi dünyasının.
Ayrıca;
Hem efendisi,
Hem kölesidir
Kendisinin
Tadını çıkaramaz
Görece'siz dünyasında
Hiçbirisinin
VIII
Yalnız
Sürekli dinleyendir
Söylenmemiş bir sözü.
IX
Sözünde durması
Yalnız'ın yalancılığıdır
Kendisine..
Hep yüzüne vurur utancı.
O yüzden
Gözlerini kaçırır
Gözlerinden.
X
Yalnız'ın odasında
İkinci bir yalnızlıktır
Ayna.
XI
Yalnız
Hep uyanır
İkinci uykusuna.
XII
Yalnız
Kendi ben'inin
Sen'idir.
XIII
Bir sözde saklanmış bir yalanı
Bir gözde okuduğundan
Bakmaz kendi gözlerine bile.
XIV
Her susadığında
O
Kendi çölündedir.
XV
Kendi öyküsünü
Ne anlatabilen,
Ne de dinleyebilen.
Kendi türküsünü
Ne yazabilen,
Ne söyleyebilen.
XVI
Bir zamanlar güldüğünü
Anımsar
da..
Yoğurur hüzün'ün çamurunu
Avuçlarında.
XVII
Yalnız
Aranan tek görgü tanığıdır
Yargılanmasında
Kendi davasının..
Her duruşması ertelenir
Kavgasının.
XVIII
Yalnız
Hem kaptanı
Hem de tek yolcusudur
Batmakta olan gemisinin..
Onun için
Ne sonuncu ayrılabilir
Gemisinden,
Ne de ilkin.
XIX
Yalnız'ın adı okunduğunda
Okulda ya da yaşamda..
Kimse
"Burda"
deyemez..
Ama
Yok da..
XX
Uykunun duvarında başladı..
Önceleri bir toz gölgesi sanki;
Sonra bir yumak yün gibi.
Ama şimdi iyice görüyor
Örümceğin ağını
Gün gibi
XXI
Yalnız
Duymuş olduğunun sağırı,
Görmüş olduğunun körü
Dür..
Ölür ölür öldürür,
Öldürür öldürür ölür.
Duyduklarını unutur,
Duyacaklarını düşünür.
XXII
Yalnız'ın adına
Hiç kimse konuşamaz..
O
Kendi kendisinin
Sanığıdır.
XXIII
Yalnız
Önceden sezer
Sonra olacakları..
Paylaşacak biri vardır;
Anlatır anlatır ona
Olanları, olmayacakları.
XXIV
Her leke
Kendisiyle çıkar.
Kaydol:
Kayıtlar (Atom)